Het stemmetje in je hoofd

De meesten van ons weten wat er bedoeld wordt met het stemmetje in je hoofd. De interne monoloog die commentaar levert op wat we doen, vooruitloopt op wat er kan gebeuren en zich afvraagt wat anderen van ons vinden. Soms helpt die stem ons, maar vaak is ze ook kritisch en vermoeiend.

We kunnen gesprekken keer op keer terughalen, ons afvragen of we iets verkeerd hebben gezegd of ons zorgen maken over situaties die nog moeten plaatsvinden. Het lijkt alsof we door langer na te denken dichter bij een antwoord komen, maar soms blijven we vooral rondjes draaien.

Misschien is niet zozeer de aanwezigheid van die stem het probleem, maar de mate waarin we blijven luisteren naar wat ze zegt.

Een huisgenootje in je hoofd

Stel je de stem voor als een huisgenootje of vriendin die het beste met je voorheeft maar angstig is ingesteld. Ze ziet snel beren op de weg en wil jou beschermen tegen alles wat mis kan gaan. Je zou naar haar luisteren en haar bezorgdheid serieus nemen, maar je blijft niet eindeloos met haar in gesprek.

Je zou waarschijnlijk op een gegeven moment het gesprek beëindigen en doorgaan met je dag. Alleen gaat het helaas niet om een huisgenootje van wie je weg kunt lopen. Ze gaat overal met je mee.

Niet alleen wat, maar ook waarom

Wat als we er anders naar kijken? In plaats van eindeloos te blijven malen of juist te proberen de stem te negeren, kunnen we ons afvragen wat onze innerlijke stem probeert te bereiken of juist te voorkomen. Waarom blijven we naar haar luisteren, ook wanneer we merken dat het ons niet verder helpt?

Reflecteren kan ons helpen om iets te leren of een misverstand recht te zetten. Maar op een gegeven moment kan het veranderen in piekeren, zonder dat er nog nieuwe inzichten ontstaan.

Blijven analyseren kan een manier zijn om grip te krijgen op een situatie.. Het kan een poging zijn om die onzekerheid te verminderen, terwijl het juist meer onrust oplevert en het nemen van een beslissing uitstelt.

Kritisch naar jezelf kijken kan helpen bij persoonlijke groei, maar kan er ook voor zorgen dat je jezelf voortdurend beoordeelt.

Misschien is de vraag niet alleen hoe we een ingesleten manier van denken kunnen doorbreken, maar wat we mogen leren verdragen.

De stem hoeft niet te verdwijnen

Misschien zit de verandering niet in het uitschakelen van de stem, maar in de plaats die we haar geven.

Wat vertelt de stem je en wat probeert ze daarmee te bereiken of voorkomen?

Je hoeft niet meteen een antwoord te hebben. Misschien is het al voldoende om deze vragen mee te nemen en te onderzoeken wat ze bij jezelf oproepen. Niet alleen wat de stem zegt, maar vooral waarom ze dat zegt.

Zo kan de stem een belangrijk bron worden voor zelfinzicht en ontplooiing. Ze hoeft niet  niet te verdwijnen zodra je haar weet te omarmen.